Kategorie ras kotów domowych według kryteriów FIFe: Kat. I – koty perskie i egzotyczne (np. kot perski) Kat. II – koty półdługowłose (np. rasa Maine Coon) Kat. III – koty krótkowłose i somalijskie (np. kot bengalski) Kat. IV – koty syjamskie, orientalne, tajskie, peterbaldy (np. kot syjamski) Wieku kota nie da się w prosty sposób przeliczyć na ludzkie lata. Kot osiąga dojrzałość – zarówno fizyczną, jak i emocjonalną – w stosunkowo krótkim czasie. Zakłada się, że dwuletni kot odpowiada swoim poziomem rozwoju 24-letniemu człowiekowi. Następne lata życia zwierzęcia liczy się poczwórnie. Koty żyją przeciętnie Birmański. Kot Birmański to nie tylko jedna z najsłodszych i najbardziej uroczych ras, ale także bardzo długowieczna. Charakteryzuje się białym lub beżowym umaszczeniem z ciemnymi plamami na pyszczku, uszach i łapach. Jego średnia długość życia wynosi od 14 do 16 lat, choć przy odpowiedniej opiece może nawet przekroczyć tę Po czwarte, ogromne znaczenie mają geny, a zatem rasa kota. Najdłużej żyją birmańskie, syjamskie, perskie, najkrócej zaś bengalskie czy abisyńskie. Czy koty kastrowane żyją dłużej? Ile żyją koty po sterylizacji? Według danych z gabinetów weterynaryjnych wykastrowane kocury żyją o 50% dłużej, niż niekastrowane. Waga kota bengalskiego. Pomimo znacznej długości ciała koty bengalskie nie należą do zwierząt przesadnie ciężkich. Wynika to z ich naturalnie smukłej budowy. Dorosły i prawidłowo odżywiony kocur osiąga wagę od 5 do nawet 9 kilogramów, jednak najczęściej jest to 7 kilogramów. Co ciekawe, kotki są znacznie lżejsze, bo w Słodkie futrzaki w zasięgu łapy znaczy ręki! perskie w Twojej okolicy - tylko w kategorii Koty na OLX! Kot norweski leśny to dobrze zbudowane i silne zwierzę, któremu niestraszne niskie temperatury, co zapewnia mu mrozo- i wodoodporna szata. Sezonowa zmiana futra latem i zimą zapewnia mu odpowiednią termoregulację do warunków pogodowych. Adekwatna dawka ruchu i jakościowe pożywienie pozwolą mu zachować dobre zdrowie. Jak długo żyją koty rosyjskie niebieskie? Ponieważ kot rosyjski niebieski jest rasą naturalną, niewiele jest chorób, które są dla niego charakterystyczne. Koty rosyjskie, podobnie jak koty europejskie, należą do ras długowiecznych – mogą osiągnąć wiek nawet 20 lat. Ta rasa ma skłonności tylko do schorzeń typowych dla Kot Bengalski - Charakterystyka Rasy, Pielęgnacja, Żywienie i Ceny. Kot bengalski, z uwagi na swoje charakterystyczne umaszczenie i muskularną budowę ciała, stał się jednym z najpopularniejszych gatunków w Polsce. Koty te charakteryzują się bardzo silnym przywiązaniem do swoich właścicieli, a przy tym uwielbiają zabawę. Devon rex – charakter i usposobienie. Devon rex to kot który uwielbia towarzystwo zarówno ludzi, jak i zwierząt. Nierzadko to psy są ich najlepszymi przyjaciółmi. Spotkania towarzyskie w domu, w którym mieszka devon rex, to chwile chwały dla tego zwinnego czworonoga – poczyni wszelkie starania, by być w centrum zainteresowania. WZeNpcI. Najważniejsze informacje o kocie perskim Pochodzenie i historia Jego dokładne pochodzenie rozmyło się z upływem czasu. Wiemy, że rasa jest stara i że była już obecna na pierwszych pokazach kotów rasowych. Niektórzy uważają, że przodkiem persa jest turecka angora lub że przynajmniej te dwie rasy były ze sobą blisko spokrewnione. Długowłose koty o jedwabistej sierści faktycznie przybyły do Europy w XVII wieku z terenów Iranu (czyli dawnej Persji) oraz Turcji. Koty nazwane wówczas perskimi różniły się ogromnie od persów, które znamy obecnie, i były w typie podobne raczej właśnie do tureckiej angory. To dziewiętnastowieczni brytyjscy hodowcy wyselekcjonowali najwspanialsze okazy kotów o długiej sierści (które w Anglii w tym czasie nazywano po prostu „długowłosymi”), aby skrzyżować je z kotem brytyjskim krótkowłosym, a także innymi rasami europejskimi. Celem było otrzymanie kota o bardzo długiej, jedwabistej sierści, ale o krągłej sylwetce, a nie wysmukłej, jak u angory. Rasa zrodziła się więc ze ścisłej selekcji przeprowadzonej przez hodowców, której celem było uzyskanie określonej budowy ciała kota – nowej i zupełnie wyjątkowej jak na tamte czasy. Dlatego kota perskiego nie uważa się za rasę naturalną. Pomimo że standardy rasy prawie nie zmieniły się od momentu oficjalnej rejestracji, dzisiejszy pers jest niepodobny do swojego przodka z XIX wieku. Wraz z biegiem lat i za sprawą selekcji dokonywanej przez hodowców rasy, cechy charakterystyczne persa zostały uwydatnione do maksimum. Głowa stawała się coraz bardziej okrągła, uszy coraz mniejsze, oczy coraz większe, nos coraz bardziej płaski… W USA poszło to jeszcze dalej. W 1930 roku Amerykanie stworzyli persa „peke-face” (pers o pyszczku pekińczyka), odmianę o ekstremalnie płaskiej kufie, która niestety jest jeszcze bardziej narażona na problemy z oddychaniem i łzawiącymi oczami. Spór pomiędzy hodowcami odmiany europejskiej i amerykańskiej trwa po dziś dzień. Wygląd Wielkość dorosłego osobnika Kotka : pomiędzy 30 i 35 cm Kot : pomiędzy 30 i 35 cm Kot perski rośnie do pierwszego, a nawet drugiego roku życia. Waga Kotka : pomiędzy 3 i 4 kg Kot : pomiędzy 3 i 5 kg Maść Dopuszcza się niemal wszystkie maści i ich odmiany. Niemniej jednak niektóre stowarzyszenia felinologiczne nadają poszczególnym maściom własne nazwy lub niektóre maści traktują wręcz jako oddzielną rasę. Rodzaj szaty Kolor oczu Kolor oczu zależy od maści okrywy włosowej. Niebieskie Zielone Żółty/złoty Brązowe Opis Kota perskiego nie da się pomylić z żadną inną rasą. Pers typu cobby jest krępy i masywny, o mocnym kośćcu i potężnej muskulaturze. Z profilu jego ciało tworzy kwadrat – ale jest to krągły kwadrat! Kot ma krótkie, proste i mocne nogi. Jego ogon jest raczej krótki, proporcjonalny do reszty ciała i wyjątkowo gęsto owłosiony. Pers ma najdłuższą okrywę włosową spośród wszystkich długowłosych kotów – włosy okrywowe mogą mieć do 20 cm długości! Jego futro jest długie na całym ciele, a na szyi tworzy kołnierz, który przechodzi aż do brzucha, co w połączeniu z obfitym podszerstkiem sprawia, że cienki i jedwabisty włos okrywowy nabiera objętości. Głowa persa jest bardzo charakterystyczna – mocno osadzona między ramionami, na krótkiej i masywnej szyi. Okrągła i ciężka czaszka tworzy kopułę. Pers ma bardzo silnie zaznaczone kości policzkowe, wystającą szczękę i podbródek oraz spłaszczony nos z mocnym stopem. Małe, okrągłe i szeroko rozstawione uszy są porośnięte kępkami włosów po wewnętrznej stronie. Oczy persa są okrągłe, bardzo duże i szeroko rozstawione, o błyszczącym i wyrazistym kolorze. Ze względu na budowę czaszki, możemy wyodrębnić dwa typy kota perskiego. Mamy więc typ tradycyjny nazywany „doll-face”, bardziej zaokrąglony z profilu, który jest najbardziej zbliżony do pierwszych przedstawicieli rasy. Drugi typ to „peke-face”, który powstał w późniejszych latach w Stanach Zjednoczonych. Jego kufa jest znacznie bardziej spłaszczona, a broda, nos i czoło leżą w jednej pionowej linii. Ciekawostki Okrywa włosowa jest niezwykle ważnym kryterium przy ocenie kotów tej rasy. Niemal wszystkie maści są dopuszczalne, ale istnieją stowarzyszenia felinologiczne, które wyróżniają niektóre z nich do tego stopnia, że podnoszą je do statusu odrębnej rasy. Persy klasyczne to osobniki o umaszczeniu jednolitym (w tym szylkretowym), dwubarwnym, pręgowanym lub dymnym. Każdy kolor definiuje konkretną odmianę – np. kot perski niebieski, kot perski szylkretowy z białym, kot perski dymny czarny… Każda z odmian dopuszcza tylko określone kolory oczu. Kot perski colorpoint, czyli pers z genem rasy syjamskiej, w niektórych częściach świata występuje pod nazwą rasy kot himalajski. Gdy włos jest zabarwiony tylko na końcówce (a dokładniej wybarwiona jest górna 1/8 włosa okrywowego), taką maść nazywamy „shell” czyli „muszlowa”. Jeśli natomiast mamy do czynienia z odmianą „silver shell”, oznacza to, że część włosa jest srebrzysta, natomiast końcówka ciemno zabarwiona, i wtedy nazywamy kota „szynszylowym”. W przypadku, gdy zabarwiona na ciemno jest górna 1/3 włosa okrywowego, mamy do czynienia z odmianami srebrzystymi cieniowanymi („silver shaded”) oraz złocistymi cieniowanymi („golden shaded”). Wybarwione ciemniej końcówki włosów nazywamy tippingiem. Oprócz wyjątkowej maści, ten typ kota perskiego jest trochę mniejszy niż inne, oraz posiada charakterystyczne szmaragdowe oczy. Ma też trochę mniej płaski pyszczek. Co ciekawe, skojarzenie ze sobą dwóch persów szynszylowych powoduje zanik umaszczenia „tipping shell” na rzecz jasnej maści włosa. Kot perski kameo, którego szata ma maść typu „red silver shaded” (kameo cieniowany) lub „red silver shell” (kameo muszlowy), w USA stanowi odrębną rasę. W Europie występuje jako odmiana kota perskiego szynszylowego. Charakter Czuły To kot, który mógłby godzinami wylegiwać się na kolanach albo obok opiekuna. Persy uwielbiają przytulanie i bardzo przywiązują się do swoich właścicieli. Lubi zabawę Lubi się bawić, ale budowa ciała mocno ogranicza jego umiejętności doświadczonego myśliwego. Przez to jest jeszcze bardziej rozbrajający, gdy pociesznie porusza się podczas zabawy! Spokojny Hodowcy kota perskiego pracowali nad jego spokojnym temperamentem od początku tworzenia rasy. Persy zdecydowanie od polowań wolą wylegiwanie się na kanapie i nie przeszkadza im życie na zamkniętej przestrzeni. Tę cechę charakteru wzmacnia niedostosowana do intensywnego ruchu budowa ciała. Inteligentny Bardzo inteligentny kot. Dużo analizuje i czasami zdaje się wręcz oceniać opiekuna, który nie zawsze wie, o co kotu chodzi. Strachliwy/nieufny wobec obcych Ponieważ pers czasami lubi trzymać się na dystans, może się wydawać, że boi się obcych. Tymczasem jest to kot towarzyski, ceniący sobie obecność człowieka i źle czujący się w samotności. Nie starajmy się jednak go do czegokolwiek zmuszać, w tym do przebywania z gośćmi czy do nadmiernego kontaktu. Niezależny Choć bardzo potrzebuje obecności opiekuna, lubi chodzić własnymi drogami i niekoniecznie musi uczestniczyć w rodzinnych zajęciach. Zachowanie Gadatliwość Kot perski rzadko miauczy. Porozumiewa się za pomocą spojrzenia. Potrzebuje ruchu i ćwiczeń Potrzebuje codziennych zabaw ruchowych, ale krótkich i średnio intensywnych. Bawi się raczej na „parterze” – większość persów nie przepada na wspinaczkami czy skakaniem. Jednak persy, tak jak wszystkie koty, powinny mieć w domu możliwość wspinania się, zabaw i ukrycia się w zakamarkach domu. Skłonność do ucieczek Pers to typ domatora. Jest bardzo przywiązany do swoich opiekunów. Łakomczuch Może być bardzo łakomy. Należy nadzorować wagę kota i zapewniać mu codzienną, umiarkowaną aktywność, aby uniknąć otyłości! Nie wiesz którą rasę kota wybrać? Wamiz pomoże Ci wybrać rasę odpowiadającą Twoim oczekiwaniom i trybowi życia Współżycie z innymi Kot perski i koty Obecność innego, hałaśliwego czy żywiołowego kota, może mu się nie spodobać. Ale równie dobrze może zaakceptować nowego towarzysza, o ile damy mu czas na adaptację i prawidłowo przeprowadzimy socjalizację zwierząt. Kot perski i psy Nie chodzi o to, że pers ich nie lubi, ale istnieje ryzyko, że jego spokojny temperament nie będzie szedł w parze z wylewną osobowością wielu psów. Dlatego wybór psa powinien być bardzo przemyślany, a zapoznanie z kotem przeprowadzone zgodnie z wszelkimi zasadami mającymi na względzie komfort zwierząt. Niech nowi koledzy poznają się stopniowo. Kot powinien mieć zapewnione miejsca, w których odpocznie czy spokojnie zje posiłek bez psiego towarzystwa. Kot perski i dzieci Jeśli dzieci uszanują czas jego drzemki i będą się z nim delikatnie obchodzić, kot perski może polubić ich towarzystwo, a nawet bardzo chętnie bawić się z nimi – pod warunkiem, że zabawa nie będzie zbyt gwałtowna. Kot perski i osoby starsze Pers jak najbardziej nadaje się dla spokojnej osoby, a wręcz jest wskazany! Ale nie wolno zapominać, że wymaga on codziennej pielęgnacji okrywy włosowej i każdy, kto zdecyduje się na kota tej rasy, musi znaleźć na to czas. Kot perski - cena Kot perski może kosztować od 1400 do 3000 zł, a niektóre odmiany nawet do 5000 zł. Cena zależy od płci zwierzęcia, wieku w momencie zakupu, tytułów zdobytych przez rodziców, odmiany barwnej, zgodności ze standardem rasy itp. Generalnie samice są nieco droższe samce. Znacznie więcej kosztuje też kot przeznaczony do dalszej hodowli niż tak zwany kotek „na kolana”, który jest już wykastrowany bądź hodowca wymaga, aby nowy opiekun we właściwym czasie zaniósł kota na zabieg kastracji. Utrzymanie kota to koszt rzędu 200 zł miesięcznie, a czasami więcej. Trzon tej kwoty stanowią koszty zakupu wysokiej jakości karmy. Doliczyć trzeba także wydatki związane ze żwirkiem oraz z pielęgnacją kota. Jednorazowym kosztem jest zakup szczotek i grzebieni, regularnym natomiast – preparaty do przemywania oczu i uszu, puder do sierści, ponadto mogą przydać się szampon, odżywka. Należy wziąć ponadto pod uwagę koszty opieki weterynaryjnej. Kot perski - pielęgnacja Pielęgnacja persa jest wymagająca. Jego delikatny włos okrywowy, jak również obfity podszerstek łatwo się plączą i istnieje ryzyko powstawania kołtunów, a nawet filcowania się włosa w przypadku braku odpowiednich zabiegów higienicznych. Codzienne szczotkowanie pozwoli uniknąć tych przykrości. Aby skutecznie rozczesać włos, warto wyposażyć się w metalowe grzebienie oraz zgrzebło o cienkich, zakrzywionych drucikach z delikatnymi końcówkami. Do wyczesywania martwych włosów przyda się furminator (nie należy jednak stosować go częściej niż raz na tydzień). Od czasu do czasu persa można ponadto wykąpać. Kąpiel w specjalistycznym szamponie pozwala przywrócić objętość, miękkość i elastyczność oraz piękny wygląd szaty, zapobiega też kołtunieniu się futra. Po kąpieli owijamy kota w ręcznik, aby wchłonąć jak najwięcej wody, a następnie delikatnie suszymy okrywę suszarką. Linienie To naturalne, że przy tak bujnym futrze na kanapie zostaje dużo włosów! Regularne czesanie pozwoli ograniczyć ten problem, a także zapobiec połykaniu przez kota nadmiaru sierści i tworzeniu się kul włosowych. Kot perski - żywienie Jakość składników odżywczych zawartych w karmie, łatwość chwytania kęsów do pyszczka i gryzienia pokarmu przy bardzo krótkiej szczęce, wielkość porcji, troska o uzębienie... Aby utrzymać kota perskiego w dobrym zdrowiu i zadbać, aby jego futro było miękkie i jedwabiste, a ciało – w idealnej formie, należy przestrzegać szeregu zasad dotyczących właściwego żywienia. Trzeba też dopilnować, żeby pers pił dużo wody. Wreszcie, zaleca się stosowanie interaktywnych misek, aby spowolnić przyjmowanie pokarmu, stymulować kota fizycznie i intelektualnie oraz ograniczyć objadanie się i groźbę związanej z tym nadwagi. Zdrowie Kot perski - długość życia Długość życia persów jest bardzo zmienna ze względu na delikatne zdrowie wielu osobników. Średnia wynosi około 12-15 lat. Odporność/wytrzymałość Źle znosi zimno, wilgotność czy śnieg, a jeszcze gorzej silne upały. Jego futro łatwo się plącze, trzyma też zbyt dużo ciepła, małe nozdrza nie są w stanie wystarczająco ogrzać zimnego powietrza, niezbyt dobrze dają sobie radę także z filtrowaniem zanieczyszczeń powietrza. Duże oczy są wrażliwe na wiatr i na suche powietrze… Jak widzimy, miejsce kota perskiego jest zdecydowanie w domu, w kontrolowanej temperaturze. Skłonność do tycia Z powodu budowy ciała, cech genetycznych oraz mało żywiołowego temperamentu, pers może mieć skłonność do nadwagi. Dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na jego dietę. Częste choroby Koty perskie mają dziedziczną skłonność do niektórych chorób, inne natomiast przytrafiają im się częściej niż innym kotom chociażby ze względu na specyficzną anatomię. Nie znaczy to, że pers jako rasa nie jest kotem zdrowym. Warto jednak mieć na uwadze, że pewne schorzenia mogą występować u naszego persa częściej niż u przeciętnego mruczka i być wyczulonym na pierwsze objawy. Wielotorbielowatość nerek: autosomalna choroba genetyczna, do której koty perskie mają skłonność większą niż przeciętny kot domowy. Choroba ta atakuje nerki i stopniowo prowadzi do niewydolności tych organów w wieku około 7 lat. Wielotorbielowatość nerek można wykryć dzięki badaniu genetycznemu, które pozwala wykluczyć z dalszej hodowli chore osobniki oraz upewnić przyszłych opiekunów, że nabywane w hodowli kocię jest zdrowe. Kardiomiopatia przerostowa: choroba prowadząca do niewydolności serca. Przepuklina przeponowa: przemieszczenie trzewi do jamy, w której znajduje się serce, czyli osierdzia. Stopniowy zanik siatkówki: choroba dziedziczna, przejawia się bardzo szybką utratą widzenia, począwszy od wczesnych miesięcy życia kota. Obecnie trwają badania mające na celu odkrycie genu lub genów odpowiedzialnych za to schorzenie, dzięki czemu będzie można opracować badanie przesiewowe. Sekwestracja rogówki: choroba rogówki swoista dla kotów, szczególnie rasy perskiej. Zapalenie pęcherza i kamienie pęcherza moczowego: choroba dolnego odcinka układu moczowego. Przeciek wrotno-systemowy: choroba związana z dopływem krwi do wątroby, polegająca na tym, że toksyny normalnie metabolizowane przez wątrobę, nie mogą się do niej dostać i gromadzą się we krwi. Wielotorbielowatość wątroby: wiąże się z wielotorbielowatością nerek. Choroby skórne: idiopatyczne zapalenie skóry twarzy, dermatofitoza (grzybica), łojotok pierwotny. Zespół Chediak-Higashi: choroba niemalże reprezentatywna dla kota perskiego dymnych niebieskich, polegająca na tym, że melanina nie gromadzi się w lizosomach, a płytki krwi i białe krwinki funkcjonują niewłaściwie. Polipy nosowo-gardłowe: łagodne guzy występujące w nosie, zatokach, uszach lub gardle. Wnętrostwo: niezstąpienie jąder do moszny podczas dojrzewania narządów płciowych. Choroby przyzębia: występująca u ras brachycefalicznych zbyt krótka szczęka powoduje nieprawidłowe chwytanie i gryzienie pokarmu oraz niewłaściwe ułożenie zębów (liczba zębów jest taka sama jak u innych kotów), co prowadzi do problemów z kamieniem nazębnym, do zapalenia dziąseł, a nawet problemów trawiennych. Problemy z oddychaniem spowodowane brachycefalią. Rozmnażanie Pierwsza ruja występuje u kotek perskich statystycznie później niż u kotek innych ras. Również liczba kociąt w miocie kotek perskich jest niższa niż przeciętnie. Porodom często towarzyszą dystocje z powodu dużej czaszki kociąt. U kotów perskich istnieje więc duże prawdopodobieństwo konieczności wykonania cesarskiego cięcia oraz zwiększony odsetek śmiertelności okołoporodowej. Poza własną rasą, dopuszcza się krzyżowanie z osobnikami rasy egzotycznej krótkowłosej, które w rzeczywistości są krótkowłosymi persami. Czas czytania: 7 minuty Spis treści:Skąd pochodzi pers? Historia rasyKot perski – opis rasyMiniaturowy kot perskiOdmiany barwne – w jakim umaszczeniu występuje pers?Charakter kota perskiegoRozród – fakty o hodowli kotów perskichJakie potrzeby ma kot perski?Pielęgnacja – jak dbać o koty perskie?Dieta kotów perskichZdrowie kotów perskichKot perski – ciekawe fakty Koty perskie mają „arystokratyczny” zadarty nos, ale wcale nie są takie niedostępne! Cechuje je wielki spokój, inteligencja oraz prawdziwe przywiązanie do opiekunów. Poznaj fakty dotyczące persów, zanim zamieszkasz z jednym z nich! Skąd pochodzi pers? Historia rasy Od początku XX wieku koty perskie są niekwestionowanymi królami wystaw oraz ulubieńcami ogromnej rzeszy hodowców! Pierwszy raz kot perski został zaprezentowany na wystawie w Crystal Palace w Londynie w roku 1871, ale wzorzec rasy opracowany i uznany został dopiero na początku XX wieku. Nazwa „pers” sugeruje błędne pochodzenie rasy, która wcale nie wywodzi się z Azji, tylko z Europy! Rasa została wyhodowana bowiem w Wielkiej Brytanii. Do stworzenia kotów perskich hodowcy użyli jednak kotów angorskich (turecka angora), które pochodzą z pogranicza Turcji oraz Persji (Iranu). Kot perski – opis rasy Mimo że wzorzec rasy został wydany na początku XX wieku, prace hodowlane trwały. W Europie hodowcy skupili się głównie na selekcji związanej z odmianami barwnymi persów, tymczasem w Stanach Zjednoczonych chciano uzyskać koty o jak najkrótszych liniach, zwłaszcza w obrębie głowy. W ten sposób w latach 30. pojawiły się koty peke-face. Można było zatem śmiało mówić o persach typu angielskiego oraz zwierzętach typu amerykańskiego. Obecnie dalsza praca hodowlana związana ze skracaniem pysków została ograniczona, gdyż taka budowa ciała powodowała problemy z oddychaniem. Najważniejsze cechy wyglądu kota perskiego to: masywna głowa,okrągły pyszczek,pełne i okrągłe policzki,szeroka żuchwa,dobrze rozwinięta broda,duże i okrągłe oczy,kolor oczu zależny od umaszczenia,małe i zaokrąglone uszy,krótki i szeroki nos,masywny tułów,szeroka klatka piersiowa,krótkie kończyny,proporcjonalny do tułowia ogon,gęsty i długi włos,kryza w okolicy gardła i klatki piersiowej,obfity pióropusz na ogonie,długi i delikatny podszerstek,dopuszczalna szeroka gama umaszczeń,waga samicy: 3–4 kg,waga samca: 3–5 kg,wielkość: 30–35 cm. Według klasyfikacji FIFe persy zalicza się do kategorii I, czyli kotów perskich i egzotycznych, natomiast według TICA rasa należy do kategorii I, czyli ras kotów wyhodowanych. Miniaturowy kot perski Miniaturowy pers nie jest odrębną rasą, a raczej odmianą klasycznego kota perskiego! TICA zalicza je do kategorii III, czyli ras zmutowanych. Pierwszy taki kot urodził się w 1995 roku w Stanach Zjednoczonych. Celem hodowczyni było stworzenie kota, którego ogólna budowa będzie typowa dla persów, ale samo zwierzę miało być dużo mniejsze! Tak zwane filiżankowe kotki (teacup cat) stają się coraz popularniejsze, choć wydaje się, że nie ma ich jeszcze w Polsce, przynajmniej na szerszą skalę! Małe rozmiary sprawiają, że są one urocze i słodkie, ale jednocześnie mogą być one obciążone wieloma wadami genetycznymi ze względu na specyficzny dobór kotów do rozrodu. Dlaczego zatem rozmnażamy takie zwierzęta? Z powodu zainteresowania nabywców, którzy pragną posiadać zawsze małe kotki. Oprócz najmniejszych kotów typu teacup występują także persy toy i pixie, które są od nich trochę większe i również powstały w wyniku starania hodowców, by uzyskać jak najmniejsze koty! Odmiany barwne – w jakim umaszczeniu występuje pers? Koty perskie mogą być: szylkretowe,jednobarwne,dwubarwne,colorpoint,szynszylowe. Wśród kotów jednobarwnych możemy spotkać umaszczenie sierści niebieskie, czarne, kremowe, czerwone, lila czy białe. Tymczasem persy dwukolorowe mogą mieć wyraźne plamy lub umaszczenie powstałe z połączenia tych kolorów. Pierwsza opcja wskazuje zwykle na pochodzenie z USA, gdzie takie ubarwienie wydaje się preferowaną opcją. Charakter kota perskiego Persy to koty spokojne, lubiące przebywać w domu oraz otrzymywać uwagę opiekuna. Sporo czasu spędzają na kanapie i zwykle nie wykazują problemów związanych z życiem jedynie w domu, choć oczywiście niektóre zwierzęta lubią wychodzić na zewnątrz. Koty tej rasy uwielbiają pieszczoty, o ile są ich inicjatorami. Potrafią całymi wieczorami wylegiwać się na kolanach opiekuna. Lubią także wspólne zabawy, choć aktywność fizyczna nie jest mocną stroną persów! Dodatkowo ich wygląd zewnętrzny nie ułatwia im „polowań” na zabawki! Persy dobrze tolerują dzieci, jeśli potrafią one uszanować ich pory drzemek, jedzenia oraz czas na pielęgnację! W kontaktach z innymi gatunkami, szczególnie psami, bywają ostrożne! Najczęściej przeszkadza im zbyt hałaśliwy lub wylewny sposób bycia, dlatego jeżeli wprowadzasz do domu nowego kota lub innego czworonoga, zadbaj o właściwy dobór rasy, prawidłowe zapoznanie zwierząt oraz zapewnienie persowi miejsca odosobnienia i odpoczynku. Najważniejsze cechy charakteru: inteligencja 5/5zrównoważenie 5/5niezależność 2,5/5czułość 4/5głośność 1/5aktywność fizyczna 2/5skłonność do zabawy 2,5/5kontakty z innymi kotami 3/5kontakty z psami 2,5/5relacje z dziećmi 3/5. Rozród – fakty o hodowli kotów perskich W rozrodzie istnieje przepaść między innymi kotami ras egzotycznych a persami. Te drugie późno osiągają dojrzałość płciową (około 12 miesiąca życia) oraz rodzą tylko 3–4 kocięta, co jest ilością poniżej średniej wynoszącej 4–5 młodych. Wśród problemów genetycznych wyróżnia się dużą głowę noworodków, która predysponuje do szczególnie trudnych porodów. Sprawia to, że średnia śmiertelność okołoporodowa kociąt jest wyższa niż u innych ras! Jeżeli planujesz rozmnażać tę rasę, porozmawiaj z lekarzem weterynarii, który będzie gotowy udzielić pomocy porodowej lub wykona u kotki cesarskie cięcie. Jakie potrzeby ma kot perski? Decydując się na kota rasy perskiej, musisz pamiętać o kilku rzeczach, które powinny obowiązkowo znaleźć się w jego wyprawce. Akcesoria do pielęgnacji – kot perski należy do kotów długowłosych, z tego względu jego długa sierść wymaga używania specjalnych akcesoriów. Najbardziej przydatne są metalowe grzebienie o różnej szerokości ząbków, zgrzebło oraz miękka szczotka z włosia. Przyda Ci się także filcak, który służy do usuwania kołtunów. Pamiętaj, że wszystkie szampony oraz odżywki, które kupisz, powinny być przeznaczone do długich włosów i gęstego i akcesoria do zabawy – persy nie są zbyt aktywną rasą i wykazują skłonność do otyłości, dlatego musisz zapewnić swojemu kotu jak najwięcej okazji do ruchu! Pozwoli to utrzymać go w dobrej kondycji oraz ograniczyć kocią nudę podczas długich godzin w domu, gdy opiekun wychodzi np. do pracy! Pielęgnacja – jak dbać o koty perskie? Długie kocie włosy wymagają szczególnej uwagi ze strony opiekuna! Oznacza to, że czekają Cię godziny spędzone na wyczesywaniu sierści, usuwaniu kołtunów lub kąpielach. Nie jest to jednak jedyny aspekt pielęgnacji tych zwierząt! Poznaj najważniejsze wskazówki dotyczące dbania o wygląd persa. Persy wymagają regularnego wyczesywania kota należy przemywać solą fizjologiczną lub preparatami kotów należy skracać co około 14 szampony dla ras długowłosych!Regularnie podawaj kotu pasty więcej dwa razy w tygodniu myj zęby persy mogą wymagać używania preparatów wybielających sierść (najbardziej w okolicy oczu).Co kilka miesięcy należy kontrolować stan gruczołów okołoodbytowych! Trudność pielęgnacji: 5/5. Dieta kotów perskich Żywienie kota perskiego należy dopasować do: etapu życia,masy ciała,trwających (przewlekłych) chorób. Rasa wykazuje tendencję do nadwagi oraz otyłości, dlatego konieczne jest kontrolowanie masy ciała kota! Raz na kilka miesięcy zabieraj swojego persa do lekarza weterynarii na kontrolę stanu jego odżywienia w skali BCS (Body Condition Score). Na podstawie wyniku dobrane zostaną dawki karmy oraz rodzaj pokarmu. Koty dużą część czasu poświęcają własnej pielęgnacji, podczas której połykają sierść! Możesz zdecydować się na wspomniane już regularne podawanie past odkłaczających lub żywić persa specjalną karmą typu anti-hairball! Zdrowie kotów perskich Wśród problemów zdrowotnych u persów wymienia się: wielotorbielowatość nerek,problemy z oddychaniem,wypływy z oczu,choroby serca (np. kardiomiopatia przerostowa),choroby wątroby. Rasa wykazuje także skłonność do udarów, dlatego bardzo istotne jest odpowiednie dbanie o persy w czasie upałów. Nie należy pozwalać im przebywać zbyt długo na słońcu w trakcie szczególnie gorących dni, trzeba też dbać o to, by koty piły świeżą wodę! W celu kontroli stanu nerek najlepiej wykonywać regularne badania krwi (minimum raz w roku) oraz USG jamy brzusznej! Koty perskie z dobrych hodowli powinny mieć rodziców wolnych od chorób genetycznych. Stan zdrowia: 3,5/5. Kot perski – ciekawe fakty Jeżeli chcesz, by kot perski lubił czesanie, zacznij trening pielęgnacyjny już u kociaka!Persy trzymane w domu linieją przez cały rok!Amerykanie uwielbiają koty perskie! Są to najbardziej popularne koty w tym Monroe miała białego kota perskiego o imieniu nosa persów nie zawsze była spłaszczona. Do lat 50. ich pyszczek był bardziej charakterystyczne koty zostały uwiecznione na wielu obrazach, jak „Biały kot perski” autorstwa ludowego malarza Warrena Kimble’a czy „Dwa białe persy przed akwarium ze złotą rybką” autorstwa Arthura Heyera. Jeśli jesteś fanem persów, możesz kupić reprodukcje! Pers jest kotem, który wymaga sporych nakładów czasu opiekunów związanych z dbaniem o jego słynną sierść, ale ten wysiłek się opłaci – nagrodą będą jego duże serce i wspólne godziny na kanapie! Wygląd persów przyciąga uwagę, ale to ich charakter powoduje, że miłość do tej rasy jest długa jak ich piękne futro! © Happy monkey / Rozwój kocięcia można podzielić na 6 faz. Jak długo koty rosną i jak duże się stają? Zależy to z jednej strony od uwarunkowań genetycznych, z drugiej strony od czynników zewnętrznych, takich jak odżywianie. Wzrost kotów odbywa się w sześciu fazach. Jeśli je znamy, możemy zapewnić naszym kociakom doskonały start do zdrowego dorosłego życia i zapewnić im najlepsze możliwe wsparcie w okresie dorastania. Wzrost kotów w 6 fazach Po około 66 dniach ciężarne kotki rodzą swoje kocięta. W tej chwili te małe urocze stworzenia nie ważą nawet 100 gramów. Jednak w ciągu zaledwie kilku miesięcy szybko przeistoczą się w ciekawskie tygryski domowe. Rozwój kociąt można podzielić na różne fazy: Faza 1: Pierwszy tydzień życia Po urodzeniu, jeszcze ślepe i słabe kocięta bezwzględnie potrzebują mleka matki. Mleko matki, zwane również siarą, zawiera ważne składniki odżywcze i ochronne przeciwciała (białka ochronne). Te ostatnie są bardzo ważne dla zdrowia kociaków, ponieważ ich układ odpornościowy po urodzeniu jest jeszcze niedoświadczony i osłabiony. Ze względu na niekompletne jeszcze futro, kocięta potrzebują również ochronnego ciepła matki. Po około tygodniu małe kocięta otwierają oczy i tracą pępowinę przez odwodnienie. Aby zapewnić kociętom zdrowy start w życie, należy zwracać uwagę na ich dzienną wagę. Możesz wykorzystać tabele wagowe, aby sprawdzić, czy kocięta dobrze się rozwijają i w razie potrzeby dostosować ich dietę. Faza 2: Pojawiają się zęby mleczne W pierwszych tygodniach życia kocięta mają jeszcze niewiele siły. Dlatego większą część dnia spędzają, śpiąc. Pomiędzy trzecim a ósmym tygodniem życia wyrastają zazwyczaj pierwsze zęby mleczne. Całe uzębienie mleczne kotów zawiera 26 małych ząbków, które w przeciwieństwie do uzębienia dorosłego są wyraźnie mniejsze i bardziej spiczaste. © Marina / czterech tygodni po urodzeniu, kocięta zaczynają jeść pierwszy stały pokarm. Faza 3: Pierwszy pokarm stały Po czterech tygodniach kocięta przybierają już całkiem sporo na wadze. Wreszcie mogą biegać i bawić się z rodzeństwem. Zaczynają też przyjmować pokarm stały. Jest to właściwy moment, aby stopniowo oferować kotu miękką karmę dla kociąt. Zmiana pożywienia powinna być jednak dokonywana powoli. Dzieje się tak, ponieważ na początku przewód pokarmowy jest jeszcze przyzwyczajony do mleka matki i musi najpierw przystosować się do nowego pokarmu. W przeciwnym razie istnieje ryzyko wystąpienia biegunki, zaparć i bólów brzucha. Faza 4: Małe kotki stale rosną Kociaki mają już dwa miesiące i jedzą stały pokarm. Oczywiście nadal rosną, a zatem mają większe zapotrzebowanie na energię i składniki odżywcze niż ich dorośli krewni. Dlatego należy podawać im specjalną karmę dla kociąt, która jest dokładnie dostosowana do tego etapu życia. To, czy wolisz podawać swojemu kociakowi suchą czy mokrą karmę, zależy tylko od Ciebie. Teraz jest też odpowiedni moment na pierwszą wizytę u lekarza weterynarii, który może opowiedzieć Ci o ważnych szczepieniach i prawidłowej diecie dla kociąt. Między trzecim a szóstym miesiącem życia kociaka zmieniają się jego zęby. W tym czasie zęby mleczne zostają zastąpione przez 30 zębów stałych. Dla porównania: My, ludzie, mamy około 32 zębów, podczas gdy psy mają nawet 42 zęby stałe. Faza 5: Kociak staje się kotem Po siedmiu ekscytujących miesiącach życia kot staje się dorosły. Kotki są teraz w rui i mogą zajść w ciążę. Samce stają się dojrzałe płciowo około miesiąca później. Od tego momentu, po uzyskaniu wystarczającej ilości informacji i czasu do namysłu, można rozważyć kastrację lub sterylizację. Faza 6: Koniec wzrostu Koty ukończyły pierwszy rok życia i są teraz dużo spokojniejsze. W następnych latach nie zwiększają już swoich rozmiarów. Po około ośmiu kolejnych latach doświadczenia, sierść w okolicy pyszczka staje się nieco bielsza. Jest to zazwyczaj pierwsza oznaka starzenia się. Stopniowo może pojawić się zwiększone zmęczenie i niechęć do poruszania się. Jak duże i ciężkie mogą być koty? Nie ma ogólnej odpowiedzi na to pytanie. Wzrost kotów zależy od ich genów, jak również od wpływów zewnętrznych, takich jak na przykład odżywianie w okresie wzrostu. Wiele ras kotów różni się znacznie pod względem wielkości i budowy. W naszych regionach szczególnie popularny jest na przykład europejski krótkowłosy, który osiąga średnią długość 80–90 centymetrów. Natomiast dorosłe koty rasy Maine Coon (zwłaszcza samce) mogą dorastać nawet do 120 centymetrów długości. Waga zależy również od rasy i płci: Kocury perskie mogą ważyć nawet do ośmiu kilogramów. Kocice bengalskie są z kolei kotami lekkimi, ważącymi zazwyczaj od trzech do czterech kilogramów. Ile lat żyją koty? Zdrowe koty żyją średnio około 15 lat, niektóre osiągają nawet wiek do 19 lat. Jest to kwestia indywidualna i dziedziczna. Choroby, nadwaga, niedożywienie lub niedobory żywieniowe mogą negatywnie wpłynąć na długość życia kota. Wskazówka: W naszym artykule na temat wieku kotów dowiesz się, jak przeliczyć lata kota na lata ludzkie. Więcej artykułów na temat prawidłowego obchodzenia się z kociętami znajdziesz w sekcji poświęconej kociętom. Lek. wet. Franziska G. Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych. Najczęściej polecane